EVA

Werkgroep EVA Zaanstreek

Werkgroep EVA staat voor Economie vrouwen en Armoede en stelt zich ten doel de oorzaken van armoede onder vrouwen aan te wijzen en aan de orde te stellen, zodat de positie van armgemaakte vrouwen wordt verbeterd. EVA-Zaanstreek is één van de ruim de ruim tachtig plaatselijke werkgroepen in Nederland. Deze werkgroepen zijn aangesloten bij de Arme Kant van Nederland-EVA. De Arme Kant van Nederland-EVA is een werkgroep van de Raad van Kerken Nederland.

De aanleiding (1984) om EVA werkgroepen op te richten was dat kerkvrouwen zich bewust werden van de slechte maatschappelijke en economische positie van vrouwen met een inkomen rond het sociale minimum, vaak een bijstandsuitkering. In een aantal ontmoetingen tussen kerkvrouwen en deze vrouwen bleek dat er een wereld van verschil bestond tussen beide groepen. Vooroordelen (wederzijds) moesten worden uitgepraat. Beelden van elkaar en ieders maatschappelijke positie werden besproken, wantrouwen moest worden weggenomen. Kerkvrouwen werden solidair met de bijstandsvrouwen. Zij sloten een bondgenootschap: gezamenlijk gingen ze de strijd aan tegen het onrecht van armgemaakte vrouwen.

Het bondgenootschap van waaruit werkgroep EVA werkt vindt zijn oorsprong in een uitspraak van een Australische Aboriginalvrouw (Lillian Watson).

‘Als je gekomen bent om te helpen, dan is het zonde van je tijd, maar als je gekomen bent omdat jouw bevrijding verbonden is met die van mij laten wij dan samenwerken’

De gezamenlijke strijd die EVA-vrouwen aangaan is de onderwaardering van zorgarbeid, één van de belangrijkste oorzaken van armoede onder vrouwen: in de huwelijkswetgeving wordt van een gezamenlijk verantwoordelijkheid uitgegaan, maar niet van een verdeling van zorg en inkomen. Bij een echtscheiding, die elke vrouw kan overkomen, wordt dat duidelijk: de ex-echtgenoot houdt zijn inkomen, de vrouw wordt, als ze geen of een slecht betaalde baan heeft, afhankelijk van de bijstandswet en de daarbij behorende regelgeving. Maar ook de zorgtaken blijven haar verantwoordelijkheid. Aan die zorg is echter geen bestaansrecht te ontlenen of op te bouwen. Zelfs geen pensioenopbouw. Vanaf 1996 is de nieuwe wet Algemene Nabestaanden Wet (ANW) ingevoerd zodat de vrouw na het overlijden of pensionering van de ex partner pensioen uitgekeerd krijgt naar het aantal jaren dat ze getrouwd was.

Plaatselijke en landelijke politici denken armoede onder vrouwen op te lossen door in de Wet Werk en Bijstand (WWB van 2004) aan alle vrouwen met kinderen de sollicitatie/arbeidsplicht op te leggen. Vrouwen zouden zo ‘economisch zelfstandig’ worden. Werkgroep EVA vraagt zich af of dit een reëel denkbeeld is. Om boven de uitkeringsgrens uit te komen is een baan van 20 uur in de week niet voldoende, tenzij dit op HBO niveau is. Om naast de zorgtaken voor een gezin die met niemand gedeeld kunnen worden fulltime te gaan werken is voor een vrouw niet haalbaar.

Vanuit dit besef komt de werkgroep EVA op voor de belangen van vouwen met een laag inkomen. En dan in het bijzonder voor de eenoudergezinnen en de oudere vrouwen in de bijstand.

Onderling helpen en ondersteunen de vrouwen van de werkgroep elkaar. Veel vrouwen met een uitkering zijn vaak moe van alles wat er met hen gebeurd is. Om dan te voelen dat je niet alleen staat maar dat een ander je helpt, je gerust kan stellen of wat voor je regelt, een eindje met je meeloopt, is heel belangrijk.

 

 

 


Volgende pagina: Nieuws

Vorige pagina: Terug naar IDBZW